به تو که فراموشم تو کردی

به صد ناز و به صد فتنه قدح نوشم تو کردی
به سوز سینه ام هر شب هم آغوشم تو کردی

آتشی بودم ز شوق عشق جانسوز تو ای گل
به طوفان جفا ای دل که خاموشم تو کردی

به یاد زلف مشکینت همه شبها به سر کردم
زدی بر طبل بی مهری فراموشم تو کردی

بلبلی بودم به دشت و دامن و صحرا غزلخوان

اسیرم کردی و این حلقه بر گوشم تو کردی

ز پا افتادم ای ساقی طبیبم از دوا مانده
بدین روزم بدان لعلی که مدهوشم تو کردی

خطا کردی که بشکستی دل دیوانه ما را
به سوک عشق رسوایم سیه پوشم تو کردی

(بهار) آمد به کوی تو، تو از کویش سفر کردی
سفر کردی ولیکن خانه بر دوشم تو کردی